Antonio escribe bañado en lágrimas nun xélido garaxe da cidade de lisboa. carla fala da morte de giuseppe verdi, de corazóns detidos no medio da noite e do coro dos escravos de nabucco a agromar entre a néboa. nunha nota de despedida, natsuki escribe na parede sobre rumores de pasos e a desaparición da neve. castro quere coñecer a terra dos seus devanceiros e a noite antes de partir un irlandés canta onda unha fiestra cos ollos incendiados. vidas que se adhiren á conciencia conformando unha familia de voces que poboan o día a día dun hostal de cuartos compartidos no centro da cidade onde o ronsel das súas presenzas desaparecerá, empurrado polo incesante ir e vir doutros viaxeiros. gañadora da xxiv edición do premio manuel lueiro rey de novela curta, o xurado salientou de non o saben as estrelas «a súa orixinalidade temática e o carácter innovador dun texto de lectura engaiolante e capacidade envolvente».
